عقل بر عشق نظری کرد و بر دل خبری داد

این همه اشک ها و ناله هایت سپری آخر باد

اما چه حیف و صد افسوس که نادانی به قربت

ور نه ارزان نفروشی آن را که جزایش خدا خواهد داد

@@@@@@@@

گر وصف روی تو را نیک شنفتند همی

هرگز به طلب بر بت دیگر نگفتند بلی

در خم چین و چنان متعالت گرفتار بدند

از رخش جمالت تا سحر نخفتند بسی

@@@@@@@@@@@@@@@@

ای اشک مسوزان گونه ام این ناله و زاری چه سود؟

پنج بعلاوه ی یک کمپ دیوید اجلاس ملل

 تکه تکه گشت نعش فلسطین در این همه گفت و شنود

سالها با دروغ گفتمان سر کرده ایم

قافیه هامان تنگ گشته شعر را از نو باید سرود

 پا به پای کودکان سنگ به دست

 دست به دست مشت های گره ، هر لعن و درود

در میان کوچه های آبستن به خون

لحظه هایی که غاصب بر سینه شان آتش گشود

بر فراز رام الله غزه و قدس شریف

در کنار هر خشت که بمب بر آن آمد فرود

 لابه لای زجه های مادران اشکها و ناله ها

بر مصاف دشمن ، در میان مهلکه ی بود و نبود

 شعر باید گفت شعر ایثار مقاومت آزادگی

شعر باید خواند شعر در ربنای هر قنوت

حرف بس است برادر آستین را بالا بزن

گرد ظلم و جور از کل عالم باید زدود

ای خونها به جوش آیید که هنگام خروج است

ای حلق ها فریاد برآرید پشت استکبار را خواهیم خمود

گفتیم با عشق تو در صحرای قیامت میشویم

            پشت پا بر کل دنیا و همپای قناعت میشویم

گفتیم اما تو بهتر دانی ما را نیست عار

بسم ربی که همه عالم از اوست         او غیاث  و ما را لقاء اش آرزوست     

آنکه ما را به رخ خویش شیدا کرد               بسم رب الشهدا حضرت دوست     

                                                 فرمانده ی نادیده ام همزم های ، خوب و بد

تو را که آسمانی تر شد نامت ز افلاک

                                                  من و اسارت پای در گل غوطه بر خاک

 تو که رفتی من گشتم بی سر آغاز

                                                  تو رفتی و من راهی میدان شدم باز

 ولی این بار بی تو در مهلکه تنهای تنهام

                                                    هنوزم رنگ می بازم اما ز فردام

 کجایی ای برادر اینجا دل غریب است

                                                 نمی دانم چه باید دنیا سخت دل فریب است

مرا با خود می برد هر روزتا مرز بندگی

                                            هیچ اما بی هیچ مرا وامی گذارد با شرمندگی

 ای خاطرات گذشته و آن روز های روزگار

                                           چرا رفت از یادمان آن همه قول قرار

قول دادیم تا کربلا را آزاد سازیم 

                                         خواب وخیال شرق وغرب را بر باد سازیم

قول دادیم پرچم به دوش در انتهای هستی منتظر

                                         قول دادیم تا قیامت بغض در گلو و منزجر

 قول دادیم جنگ جنگ تا رفع فتنه در جهان 

                                         قول دادیم بی مرز تا حکومت صاحب زمان

 ولی ای داد از آرمان هامان خسته گشتیم

                                       قفس رفتیم و با میل خود پر بسته گشتیم

آی جبهه، ها و میم و ت ی تو را به غارت برده اند

                                        بیست سال است حاج احمد را اسارت برده اند

 بر کوچه ها مان به جای عطر شقایق شماره زده اند

                                        خیابان شهیدت هم مرد برش تابلو یک اداره زده اند

 آی جبهه دلم برای نگاه آسمانی شهدا تنگ شده

                                            رفتی و جامعه ام با عصر جاهلیت هم رنگ شده 

 راستی مپرس این همه تاخیرم از چه روست 

                                           به خدا شرمنده تم پا های خسته ام بی آبروست

ولی آخر غل این فانی سرکش را خواهم شکست

                                              آسمان نزدیک است مرد خواهد تا دل نبست

ساز جدایی میزند سوداگر جان وتنم             ***   میراندم از در خویش میسوزدم بال و پرم

آتش رسوایی من دامن عالم را گرفت           ***     نوشم به زهری مرود راهی دگر نباشدم

هاشا فراموشی تو ای نو گل زیبای من        ***    پایم به رفتن نبود جا می نهم خسته دلم 

یادگار روزهای شیرین با تو بودن است         ***   مانده اما بی سبب بی تو نماند در برم

اشکم روانه گشته وبا تو وداع میکنم           ***    نامت به لب نمی برم یادت به شعرم می نهم

یکی بود یکی نبود زیر گنبد کبود                    توی دشت ارغوان زیر کوه برهوت

جنگلی بود خوب و قشنگ و با صفا                  مهد تمدن عشق دوستیو وفا

همه با هم خوش و خرم خوب و شاد                 همگی در محضر یک عدل و داد

توی این جنگل پر صلح و صفا                         زاغکی بود بیخبر از همه جا

روز و شب بر سر یک شاخه ی خشک             خود (زاغ) میزد همگان ریز و درشت

به خلوص کلمه الاف بود                               روز و شب سر کرده و با داف بود

تا که اینکه روز قرارش از قضا                           گیر افتاد در میان سربازا

بزقاله های خوب مخلص با خدا                        هم کاری هم ارزان هم بی ریا

در میان جمع یکی جا افتاده تر                       سخن آغاز کرد مانند پدر

ای الاغ بی شعور بد ادا                               گو بدانم که خجالت نکشیدی از خدا

گر تحمل نداری زن بگیر                              البته راه دیگر هم هست زود تر بمیر

ناگهان در جان متهم هول افتاد                       حرف های بزغاله مقبول افتاد

قول داد که چاره ی ناچار کند                          صیغه دایمه را در کار کند

گفت میروم زن میگیرم عین مرد                      پشت و پناه روز های گرم و سرد

خوب اول مادر باید راضی شود                    بعد پدر برادر آبجی سه نقطه تا ابد

خلاصه از پس همان شب داغ داغ               به دست بوسی مادر رفت زاغ

با همه چاپلوسی و مدح تمام                        آخر آورد به دست راس ضمام

کای مادر تو مرا غم خورده ای                         ذره ذره تا دبستان برده ای

سالها روی بال و پرت سر کرده ام                   حال هم اگر خبطی بود شرمنده ام

باز بیا و بر سرم منت بذار                               یک شبی را بر نوکرت حرمت گذار 

با یه دسته گل شرینی یادگاری                    همین امشب روان شیم خواستگاری

که البته پس از اصرار بسیار                               و وساطت کردن همسایشان مار

و تضمین دویست و دو و نیم کرم علف خوار            شد اول شرط مادر پیدا کردن کار

به صبح بعد در وقت خروس خوان                          به سرعت شد عازم به باریگاه سلطان

شنفته بود که منشی تو مجلس                        به جرم قاچاق چرخای تیوپ لس

شده مستعفی و از کار بیکار                          و مجلس هم به دنبال شخصی فداکار

بداده اعلامیه در کل اخبار                              و زاغک هم خوانده در روزنامه ی کار

خلاصه پس از جا ماندن از یک خط واحد                دویدن و نشستن پشت وانت

و ماندن ساعتی توی ترافیک                             رسید آخر به قصری از سرامیک

همه ی شیشه هایش رنگ دودی                  شنید یکی از پشت گفت کاشکی نبودی

حدود سیصد چهار صد تا حیوان                    همه شان توی صف گاهی پریشان

در انتظار گرفتن وقت ملاقات                               کلاف گیج منگ خشک و پرمکافات

در این جمع حرفها رد و بدل شد                     مثلا جغد با نگهبان بچه محل شد

یکی میگفت از داییش روباه                                 مشاور اعظم دردانه ی شاه

که قول شغل را از او گرفته                                خود ایشان به آبجیشان بگفته

یکی هم از سوغات فرنگش                           بگفت و تعریف کرد از آب و رنگش

که دوست بابام از تایلند آورده                         میگفت اینقدر نو مهر گمرک هم نخورده

در این حال هوا بود زاغ بد اقبال                        که چمشش افتاد به منشیه توی حال

یکی آهوی زیبای خوش اندام                            با مو های فر و دم طلا فام

شد عازم لحظه ی حساس کار زار                   سلاحش تجربه بود آن هم بسیار بسیار

همیشه از تجربه باید مدد جست                    همانطور یکه زاغ این را با خودش گفت

با  قدمهای کوتاه عشوه و ناز                        خلاصه صحبتش را کرد آغاز

گمانم که شما اینجا مشغول به کارید            خداییش سخته حتما ز دستش خوار و خوارید

اگر بخواین کمک من حاظر هستم                توی تایپ و جواب موبایلت ماهر هستم

فقط کافی شما را یک اشاره                    دیگه باقیش با من رد خور نداره

خلاصه اون روز آهو صاحب یارشد             و زاغ هم درهمانجا مشغول به کار شد

درسته بعد از مدتی چند                        اینم زد مثل بقیه همان گند

و به جرم اقتصاد پر فسادش                     و سوغات های تایلندی بی نمادش

شد امروز اخراج از اداره                           ولی فرقش اینه که الان زن داره

همان آهوی زیبای خوش اندام                    با مو های فر و دم طلا فام

مبارک باشه زاغی جان خوش به حالت      و خوش بگذره ماه عسل قطب شمالت

دل تنگی رامیتوانم معنا کنم اما درغروب جمعه های زود گذر  در لحظه های بی انتهای تنهایش و بغض های درگلو خشکیده اش  ناله های شبانه برای هدایت من ومن خفته ...

باز باید که گریزان ز خیالم بشوم                        متواری ز خیال ضد حالم بشوم

باز باید که در آینه عاریه ام                     چهره ی خود بینم و محو جمالم بشوم

باز باید که در روی سرم                       طی کشم  در نوبت تعویض یالم بشوم

باز باید که با دست کجم                  جیب خود را بزنم در پی پول حلالم بشوم

باز باید به تلافی یه روز                               له له همسایه و سیر ز بلالم بشوم

باز باید سرکی توی محله بکشم             با همه بچه محل در پی تعویق مشت مالم بشوم

باز باید که در نامه خویش                             تمبر دزدان منکر حال ملالم بشوم

باز باید دست به دامان رییس                           جویای پاسخ عرض و سوالم بشوم

باز باید که شهامت بکنم                        اندر این ظلمت شب رو به عیالم بشوم

باز باید باکمال اختیار          گل بگیرم دهنم یا شاهد زندگی رو به زوالم بشوم

مرز را بشکن ای دوست

 این حصار روی کاغذ

این نقطه چین جوهری را

 این نقطه چین حرف گزاف است

خاک را به بازی بده

خاک لایق پرستش نیست

جان به سخره رفته است خاک را

ور نه خاک بی جان را ارزش نیست

به کدامین جرم

 محصوریم در موطن خویش

ما زندانیان پیش پیش

آزادیمان نسیان و بس آزادی نسیان خویش

اصلیتم را مفت مفت

این کاغذ باطل گرفت

این زاده ی انسان نو                               

حبس بود در جانم شکفت

کاش میتوانستم باور کنم که ممکن است شما جسم نحیف ، و جان بی قرارم را در آتش غضب خود بسوزانید و حال این که تا کنون هرچه از شما دیده ام لطف و مهربانی بوده است نه غیر

آنشب که همه در بر جانان بودند                جانم بگرفتند و وصله بر خاک زدند

خورده بر من نگیرید ای بزرگوار که من خردتر از آنم که راه امیدم را بر لطف شما ببندم این من که هنوز هم با تمام توان و طاقتم سعی بر آن دارم تا توقع ام از الطاف بی حد شما افزون گردد

خوش است نوشیدن می در وقت شادی      پریشان کردن موی پری نازی به خوابی

دریدن به تیغ آفتاب شامی بی ملاقات      که امیدت به آغوشش نباشد جز سرابی

دل در گرو جام می و دیده بر قامت رعنای تو است 

 از دیده ی ما خون روان و همه از دیده شهلای تو است

جام می من شود هر دیده که به ره خانه ی توست       

همه دیوانه ی جام می و یک لحظه تمنای تو است

در خرابات جهان نغمه ی بیداد مکن    

  عمری گر در پی حقی مه بر باد مکن

نذر دل خویش مگر از قاضی حاجات مخواه

ساقی ما جمع عز است جز بر او یاد مکن